op een zinderende dag
ontspring jij uit de geur van hooi
ik ben weer een kind
in zwart fluwelen broek
en rood geblokte bloes

de hooiberg wordt een boom
waar jij verstrikt in raakt

in het terebintendal vecht ik
bouw een hut van cederhout
kleur hem scharlaken
besprenkel hem met hysopolie
en laat de rode vogel vrij

© tsila

deze is te lezen naast het gedicht ‘te vroeg’ onder de categorie leven

paarden uit het terracottaleger

door een gat in mijn buik
gooien ze kinderkopjes
ik vang ze
en plavei

een doodlopend straatje
water uit mijn ogen loopt over
in een draf naar een wilde tuin
naast de eufraat

er groeit judaspenning
en hemelsleutel
maar er is geen deur
geen weg terug

© tsila

dan zit ze in mijn vensternis
strooit zand en sterren
in mijn ogen

ik heb een bellenblaas
vang haar in een zeepbel
draag haar in de nacht
naar de onbetreden tuin
een zoeklicht in mijn hand
ik raak de oude boom
en eet

ze is compleet
ik noem haar chaya
sla de spiegel stuk
en laat haar gaan

ze zwaait en steekt haar tong uit
ik zie vijf kleuren

© tsila

Dit is een tweeluik met (vervolg op) de vorige onomkeerbaar.

Picasso

ik ren over de melkweg
verzamel zakken met sterren
draag toverballen in mijn haar

ik loop met lampionnen in de nacht
vind een verwilderde tuin
een oude boom
waar de wind in rust
een cherub aan de oostkant
houdt de wacht

ik zoek een meisje
wil roepen maar
ze heeft geen naam
ik keer de spiegel
ze hangt aan mij
groene ogen smalle lippen
handen voeten
de rest onzichtbaar

ze klemt zich vast
wil heel zijn
maar kan niet bestaan

baren gaan over ons
ze weekt los van mij

© tsila

Picasso