we blazen wolken voor de zon
verven bladeren
in geel bruin en oranje
roepen toverspreuken
en schudden aan de bomen

we weven wollen webben
dansen met de nevelen

de ramen zijn beslagen
we schrijven onze namen
en veranderen in vogels

achter de heuvels
is het gaan regenen

© tsila

je jongleert met thermiekbellen
rijdt paardje op de wind
de teugels vrij

je reikt naar iets onzichtbaars
en als je slapen gaat
dalen er ganzen op je neer

ik plak je vol veren
zodat je vliegen kan
vraag je naar
de witte raaf
die cirkelt om jou heen

één antwoord maar
de bel gaat
je moet naar binnen

© tsila

de duiven en de kinderen
dwarrelen over het plein
zij laten zich nog leiden
door de wind

het kind met de houten autoped
en de rode stille wijzer
schudt de wind af
doet de eeuwigheid aan
en fluistert wat

we vallen in leemte
drinken nectar
en eten ambrozijn
de scarabee wijst
ik zoek mijn voeten

© tsila

>

hij rolt over boomtoppen
stuitert op de brug
verblindt telkens
vanuit een andere hoek
ik haast me

de wind is gaan liggen
naast mij op het bankje
ik wacht

tot ik hem aan kan kijken
hij draagt oranje, lacht vol
en zinkt in mij

© tsila

tweedehelft

en waar wij lopen veert de grond
iedere stap wat meer
we grijpen naar wat achterblijft
maar het heeft geen handen

het gesloopte huis
is zijn herinneringen kwijt
die vinden niet meer
in de hoeken waar ze schuilden
en zweven zonder thuis

wie kan de wind vangen
het water vatten

© tsila

de nacht viel, ik ving
met beide handen en sloeg hem
als een wollen omslagdoek om mij
er kleefden nog wat sterren aan

ik wierp hem af, bleek naakt
mijn handen ongebonden
het boek was bijna uit
maar ik liet de vlinders vrij

er kleefden nog wat sterren aan

© tsila

je loopt op de wind
vormt met water
draagt een stofjas
een uurglas in de hand
als de tijd voorbij is val je
verdroogd uitxe9xe9n

stuift over de aarde
tot ze slapen zal

xa9 tsila

zandsculptuur ‘de schepping van Adam’ naar een schilderij van Michelangelo

mist in haar ogen
zeewind in handen

ze loopt over
de ophaalbrug
draagt zijn negatief
de foto is verloren

hij streelt haar met
vier windstreken
en fluistert
wees

xa9 Tsila

in de witte moerbeiboom
tussen de onrijpe vruchten
liggen halve kinderen
wind en takken wiegen

zijderupsen poppen
er klinkt een stem
wikkel ons niet af
terwijl er vleugels
groeien, ze vallen

samen met het blad
in de stille aarde

xa9 tsila

kwatrijn

zo zijdezacht en vlinderlicht
de tere taal van dit gedicht
waarin de woorden zich ontpoppen
tot dragers van een zwaar gewicht

xa9 anna maria

foetus 12 weken

van laatste zonnestralen
draai ik een zonnevlecht
leg hem rondom mij

de schaduw aan mijn zij
heeft al geen benen meer
hangt er maar wat bij

het lichaam, geen obstakel
-de maan schijnt er doorheen-
vloeit enkel bloed en water

xa9 tsila